مطالعات در مورد فرآیند سرمایه گذاری خطر پذیر (VC) بخش سوم

نوشته شده توسط
این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)
مطالعات در مورد فرآیند سرمایه گذاری خطر پذیر (VC) بخش سوم - 5.0 out of 5 based on 1 vote
  1. 2.تعریف سرمایه گذاری

بحث در مورد تأمین اعتبار شرکتهای کوچک و متوسط (SMEs)و سرمایه گذاری start-up ها با سردرگمی گسترده ای در رابطه با اصطلاحات خطرپذیر سرمایه ، سرمايه صاحبان سهام ، سرمایه گذاری و غیره مشخص می شوند. بنابراین لازم است توضیحی کوتاه در مورد اصطلاحات ارائه شود

.

یک شرکت می تواند توسط سرمایه صاحبان سهام (به عنوان مثال سرمایه در معرض خطر) ، سرمایه بدهی یا ترکیبی از هر دو گزینه تأمین شود. تفاوت عمده این منابع تأمین مالی در این است که ارائه دهندگان سرمایه در معرض خطر از خطرپذیر بالاتری برخوردار هستند. اما نسبت به سایر انواع ارائه دهندگان سرمایه بازده مورد انتظار بیشتری دارند. یک استثناء این تفاوت اساسی بین حقوق صاحبان سهام و بدهی ، وامهای محدود است که توسط بسیاری از موسسات دولتی به عنوان مثال در سوئد ، ALMI ، Industri fonden یا Norrlands fonden ارائه می شود. این موسسات دولتی وامهای نرم افزاری ارائه می دهند که در صورت عدم موفقیت سرمایه گذاری ، بعضی اوقات می توان آن را لغو کرد. در برخی موارد ، وامهای محدود به بدهی خطرپذیر (riskvilliga krediter ) یا وام های اعطای دولت نیز گفته می شود. اما ، وام های محدود نباید با سرمایه خطرپذیر اشتباه گرفته شود.
و این کم اهمیت نیست زیرا سرمایه گذاری دربرگیرنده نوعی مالکیت فعال توسط مشارکت کننده است (کلوفستن و همکاران 1999).

اصطلاح سرمایه خطرپذیر معمولاً دارای دو معنی متفاوت است: یکی به معنای گسترده ای شامل انواع سرمایه که در پروژه های خطرپذیر سرمایه گذاری می شود. دیگری یک تعریف محدود تر است به معنای سرمايه صاحبان سهام. تعریف محدود تر تعریفی است که در ابتدا توسط محققان ، دست اندرکاران و نهادهای قانونگذار مورد استفاده قرار می گیرد (به عنوان مثال وتزل ، 1983 ، کمیسیون اروپا ، 1998 ؛ SVCA ، 1998 ؛ EVCA ، 2002 مراجعه کنید). در بعضی موارد سرمایه خطرپذیر حتی با محدود و دقت بیشتری تعریف می شود: "تأمین سرمایه برای شرکت ها در مراحل آغازین و توسعه" (کمیسیون اروپا ، 1998). تعریف سرمایه خطرپذیر به عنوان سرمایه صاحبان سهام آن را از تأمین اعتبار بدهی جدا می کند. از این رو ، ریسک پذیری در مورد سرمایه در معرض خطر در حقیقت این است که صاحبان سهام نسبت به صاحبان بدهی که معمولاً در صورت انحلال بهتر تأمین می شوند ، ریسک اصلی تجارت را به خود اختصاص دهند. با این وجود ، تعریف دقیق به آسانی و بدون خطا به دست نمی آید و چندین شاهد و عنوان سرمایه نیمه تمام مانند وام قابل انتقال (تأمین مالی بدهی که ویژگی ای دارد که در صورت پیش فرض شرایط بازپرداخت ، می تواند بدهی را به سرمايه صاحبان سهام ، كه اغلب در اختیار سرمایه گذار است ، تبدیل كنیم.) و غیره وجود دارد که می تواند به عنوان سرمایه خطرپذیر در نظر گرفته شود. کمک مالی نیز می تواند در شرایط خاص وقتی از آنها به عنوان سرمایه پیدایش برای تشکیل شرکت استفاده می شود ، نوعی سرمایه خطرپذیر محسوب شود.

پس از تعریف محدود سرمایه خطر پذیر به عنوان یک سرمایه گذاری در ازای سهم در مالکیت ، می توان نتیجه گرفت که گزینه جایگزین برای سرمایه گذاری start-up ی با سرمایه خطر پذیر ، سرمایه گذاری شرکت با سرمایه استقراضی است. (سرمایه استقراضی به اوراق بهاداری اطلاق می‌شود که فرد، مالک آن نیست بلکه با توجه به پیش‌بینی خود درباره افزایش قیمت، آن را به منظور فروش، قرض می‌گیرد و تعهد می‌کند پس از فروش، اوراق را خریداری کرده و آن را به مالک بازگرداند.) شکل 2 را ببینید.

شکل 2
رئوس اصلی منابع سرمایه برای شرکتهای کوچک و متوسط
 

  1. 2.1.سرمایه گذاری و سهام خصوصی

سرمایه گذاری (VC) زیر مجموعه ای از سرمایه خطر پذیر است ، که در آن ریسک سرمایه گذار با مشارکت در موفقیت آینده شرکت به عنوان مالک جبران می شود. احتمالاً مفهوم سرمايه گذاري (VC) به عنوان منبع سرمايه گذاري تا زماني وجود داشته است كه افرادي آماده شده باشند تا بخشي از ثروت خود را براي سود بالقوه در معرض خطر قرار دهند. به عنوان مثال ، تأمین مالی کلمبوس از ایزابلا می تواند نوعی سرمایه گذاری (VC) (افزایش سرمایه از طریق کشف مسیر جدید به هند ( مسلماً تمام اینگونه پروژه ها به طور كامل یا فقط برای منافع اقتصادی ساخته نشده اند ، بعضی اوقات این دستاوردها فقط یك مزیت اضافه بوده اند. که باعث رسیدن به یک هدف بالاتر می شوند ، اما بسیاری نیز از این طریق می خواستند از مزایای مالی زمین های فتح شده ، کالاها و کنترل مسیرهای تجاری سود ببرند.)) تلقی شود.

همانطور که امروزه مفهوم توسعه یافته تر سرمایه گذاری (VC) را با مشترکین ، مدیران حرفه ای و اصطلاحات خاص خودش می شناسیم، باید بدانیم مفهوم سرمایه گذاری (VC) برای اولین بار پس از جنگ جهانی دوم در ایالات متحده توسعه یافت (گومپرز ، 1994). از آن زمان سرمایه گذاری به یک بخش نهادینه شده در اقتصاد عمومی تبدیل شده است.

سرمايه گذاري غالباً ، به ويژه در اروپا ، به معنی "سهام خصوصي" تلقي مي شود. در این ارتباط ، سرمایه گذاری به سهم پول (با سهام خصوصی) که توسط مؤسسات ، شرکت ها و افراد ثروتمند در مراحل اولیه توسعه شرکت تازه تأسیس انجام می شود ، اشاره دارد. با این حال ، اصطلاحات تخصصی سهام خصوصی نیز طیف وسیعی از مراحل دیگر (تأمین مالی پل (مقداری محدود از تامین مالی خصوصی یا قرض کوتاه مدت که معمولا در طی 6-18 ماه از یک عرضه‌ی عمومی (اوراق) پیش‌بینی شده یا یک عرضه‌ خصوصی جمع‌آوری می‌شود که قصد از آنها، ساختن "پل" و متصل کردن شرکت به دور بعدی تامین مالی است.) ، سرمایه جایگزین ، نجات / چرخش و غیره) را در بر می گیرد ، که فراتر از سرمایه گذاری است. با این وجود ، شرکت های سرمایه گذاری اغلب در قالب های مختلف سرمایه گذاری شرکت می کنند ، صرفاً جهت کسب درآمد، زمانی که به نظر می رسد بهترین استفاده از سرمایه آنها حتی اگر برای اهداف دیگری غیر از تشکیل و رشد شرکت باشد.

سرمايه گذاري كلاسيك شامل ارائه تخصص و مشاغل تجاري و مشاوره براي مؤسسين نسبتاً بي تجربه است. یکی دیگر از تفاوت های بارز ذکر شده این واقعیت است که سرمایه گذاران (VC) اغلب در مدیریت و کنترل سرمایه گذاران مرحله بعدی نقش دارند (فرید و همکاران 1998). در بین بیشتر سازمانهای سرمایه گذاری حرفه ای ، سرمایه گذاری به عنوان زیر مجموعه ای از سهام خصوصی تعریف شده است - با تمرکز بر سرمایه گذاری های اول.

انجمن سرمایه گذاری و سرمایه گذاری خصوصی اروپا،EVCA ، سرمایه گذاری را به عنوان "سهام داران حرفه ای با سرمایه گذاری مشترک با کارآفرینان برای تأمین بودجه و سرمایه گذاری در مرحله اولیه (شروع کار) یا سرمایه گذاری جهت رشد تعریف می کند.

سرمایه گذار انتظار دارد جهت جبران خطر پذیری بالای سرمایه گذاری، بازده ای بالاتر از متوسط سرمایه گذاری را بدست آورد."
و سهام خصوصی به عنوان سرمایه صاحبان سهام در اختیار شرکت هایی قرار نمی گیرد که در بورس اوراق بهادار نباشند.

شکل 3
طبقه بندی و تعریف اصطلاحات سرمایه خطر پذیر، سرمایه گذاری (VC) و سرمایه خصوصی
 

در شکل 3 ، تعاریف و تفاوتهای اصطلاحات سرمایه خطر پذیر، سرمایه گذاری (VC) و سرمایه خصوصی را نشان می دهد. همانطور که مشاهده می شود سهام خصوصی به سه زیر گروه ، سرمایه گذاری غیررسمی ، سرمایه گذاری رسمی و سایر سهام خصوصی تقسیم می شود. سرمايه گذاري رسمي نيز گاهي به عنوان "سرمايه گذاري كلاسيك" و "ساير سهام خصوصي" نيز گاهي به عنوان "سهام خصوصي" خوانده مي شود. تمایز بین سرمایه گذاری و سهام خصوصی را می توان در استدلال ها به عنوان مثال رایت و رابی (1998) و بیگراوی و تیمونز (1992) یافت.

سرمایه گذاری غیررسمی سرمایه گذاری هایی است که توسط افراد خصوصی ثروتمند و با استفاده از بودجه خود انجام می شود. از این سرمایه گذاران غیررسمی بعضاً به عنوان فرشتگان مشاغل یاد می شود. تفاوت بین یک سرمایه گذار غیررسمی و یک شرکت سرمایه گذاری رسمی در اغلب عمل مشخص می شوند.
به ویژه ، تمایز بین فرشتگان تجاری بسیار فعال و شرکتهای سرمایه گذاری بسیار دشوار است. به عنوان مثال سرمایه گذاران غیررسمی می توانند از طریق شرکتی که سرمایه گذار کنترل آن را انجام می دهد سرمایه گذاری کنند. همچنین در سالهای اخیر هم در اروپا و هم در ایالات متحده رایج شده است تا بتواند شبکه های رسمی با فرشتگان تجاری ایجاد کند.

فرشتگان مشاغل نسبت به سایر سرمایه دارانِ سرمایه گذار اغلب در مراحل اولیه سرمایه گذاری می کنند و همچنین تمایل دارند بیشتر درگیر فعالیت های روزانه شرکت های سرمایه گذار باشند. از دیدگاه کلان فرشتگان تجارت از منابع بسیار ارزشمندی برای اقتصاد استفاده می کنند. آنها به جای استفاده از ثروت شخصی خود در کالاهای مصرفی ، از پول و شایستگی های خود برای توسعه مشاغل نوآورانه جدید استفاده می کنند. با ترکیب شکلهای شماره 2 و 3 ، ما تصویر نسبتاً کاملی از انواع بودجه شرکتهای کارآفرین جدید بدست می آوریم.


شکل 4
طبقه بندی و تعریف منابع مختلف تأمین اعتبار شرکت های سرمایه گذاری جدید
 

طبقه بندی شرکت ها به زیر گروه های مختلف به ما این امکان را می دهد تا از نزدیک نوع سرمایه گذاری شرکت ها در درجه اول بررسی شود. با این حال بسیار مهم است که بخاطر داشته باشید که بسیاری از شرکت های سرمایه گذاری (VC) و سرمایه گذاری سهام خصوصی را با یکدیگر ترکیب می کنند که به نوبه خود توضیحات طبقه بندی را دشوار می کند.

خواندن 1155 دفعه